چرا بازی مهم است

منبع : http://raisingchildren.net.au

[highlight]نوزادان و کودکان از طریق آن یاد می گیرند و می فهمند که کی هستند و به کجای جهان تعلق پیدا می کنند پس در اینجا به اینکه چرا بازی مهم است می پردازیم[/highlight]

کودکان در سنین: 0 تا 1 ساله باید هر روز مقداری فعالیت جسمانی مثل بازی در کف زمین داشته باشند 1 تا 5 ساله باید حداقل سه ساعت در روز از نظر جسمانی فعال باشند بطوریکه فعالیت ها در تمام طول روز تقسیم شود 5 تا 18 ساله باید حداقل یک ساعت در روز فعالیت جسمانی متوسط تا شدید انجام دهند

اصول پایه

بازی یکی از مهم ترین کارهایی است که می توانید با فرزند خود انجام دهید. وقتی که شما صرف بازی با همدیگر می کنید شیوه ها و زمانهای مختلفی برای یادگیری برای فرزند شما ارائه می کند.

همچنین اینکه چرا بازی مهم است می توان گفت که کمک می کند تا فرزتد شما:

  • اعتماد به نفس ایجاد کند
  • احساس کند دوستش دارند و احساس شادی و امنیت بکند
  • مهارت های اجتماعی، زبانی و ارتباطی خود را توسعه دهد
  • مراقبت از دیگران و محیط زیست را یاد بگیرد
  • مهارت های جسمانی را رشد دهد
  • مسیرهای درون مغزش را بهم وصل و بپرورد.

فرزند شما بازی با شما را خیلی دوست خواهد داشت، اما گاهی اوقات ممکن است ترجیح بدهد که با خودش بازی کند و نیاز زیادی به بازی دونفره با شما نخواهد داشت. ممکن است فقط بخواهد که شما به او ایده بدهید و اجازه دهید بفهمد که بازی هایش چطور پیش می روند. همچنین، شیوه ای که فرزتد شما بازی می کند هر چه او بزرگتر می شود تغییر خواهد کرد

انواع مختلف بازی

بازی بدون ساختار و آزاد بهترین نوع بازی برای کودکان خردسال است. این بازی ای است که خود بخود اتفاق می افتد و بستگی به آن چیزی دارد که در آن موقع خاص علاقه فرزند تان را جلب می کند. بازی آزاد برنامه ریزی شده نیست و اجازه می دهد که فرزتد شما از تخیل خود استفاده کند و با سرعت خودش حرکت کند.

نمونه هایی از بازی های بدون ساختار ممکن است اینها باشند:

  • بازی خلاقانه به تنهایی یا با دیگران – از جمله بازی های هنری و موسیقایی
  • بازی های تخیلی – ساختن خانه های عروسکی با جعبه یا پتو، لباس پوشیدن، بازی خیالی
  • کاوش برای فضاهای بازی جدید یا مورد علاقه – کابینت ها، حیاط، پارک ها، زمین های بازی و غیره.

شما می توانید بخشی از بازی بدون ساختار فرزند خود باشید یا نباشید. گاهی اوقات تنها کاری که شما باید بکنید این است که او را در مسیر درست هدایت کنید – به سمت توده ای از لباس ها و اسباب بازی ها در کف زمین، یا به میزی با مداد رنگی و کاغذ. گاهی اوقات ممکن است لازم باشد کمی فعال تر باشید. به عنوان مثال، “چطوره که ما لباس بازی بکنیم؟” ” امروز می خواهی چی باشی؟”

بازی ساختارمند متفاوت است؛ سازمان یافته تر است و در یک زمان مشخص یا در یک فضای معین رخ می دهد و اغلب توسط یک بزرگسال هدایت می شود.

نمونه هایی از بازی ساختارمند عبارتند از:

  • کلاس های آشنایی با آب برای کودکان نو پا، یا کلاسهای شنا برای کودکان بزرگتر – شما ممکن است اینها را به عنوان درس های مهم برای فرزتدتان ببینید، اما او ممکن است فقط فکر کند که آنها سرگرم کننده هستند.
  • گروه های داستان گویی برای کودکان نوپا و پیش دبستانی درکتابخانه محلی
  • کلاس های رقص، موسیقی یا تئاتر برای کودکان در تمام سنین
  • تخته بازی یا کارت بازی خانوادگی

بازی ساختارمند و بدون ساختار می تواند در داخل یا خارج از خانه صورت بگیرد. صرف وقت در بیرون به فرزند شما فرصتی برای کاوش، فعال بودن، آزمایش محدودیت های فیزیکی – و کثیف شدن – می دهد

چگونه بازی با فرزند شما تغییر می کند

همانطور که فرزتد شما رشد می کند، شیوه بازی او نیز تغییر خواهد کرد – او خلاق تر خواهد شد و اسباب بازی ها، بازی ها و ایده های بیشتری را تجربه خواهد کرد. این ممکن است به معنای این باشد که او به فضا و زمان بیشتری برای بازی نیاز دارد.

نوزادان تازه متولد شده

برای نوزادان، بهترین اسباب بازی شما هستید. اگر دلتان می خواهد موارد زیر را برای بازی با کوچلویتان امتحان کنید:

  • موسیقی، آهنگ، زنگ یا ظروف پر شده از اشیاء مختلف – این اشیاء می توانند به رشد شنوایی و حرکت کمک کنند
  • اشیاء با اندازه ها، رنگ ها و اشکال مختلف – اینها می توانند باعث تشویق به دست دراز کزدن و گرفتن بشوند
  • مبلمان محکم، توپ، اسباب بازی یا جعبه – اینها می توانند باعث خزیدن، ایستادن و راه رفتن فرزندتان شوند.
  • بازی شکم و بازی در کف زمین برای رشد نوزاد شما بسیار مهم هستند. بازی شکم کمک می کند تا نوزاد شما کنترل حرکت را با تقویت عضلات سر، گردن و بدن رشد دهد.

کودکان نو پا

کودک نوپای شما ممکن است از چیزهای زیر لذت ببرد:

  • طیف وسیعی از چیزهای بزرگ و سبک مانند جعبه های مقوایی، سطل یا توپ باد کردنی – اینها می توانند حرکات دویدن، ساختن، هل دادن یا کشیدن را تقویت کنند
  • گچ، طناب، موسیقی یا ظروف – اینها می توانند پریدن، لگد زدن، پا کوبیدن، قدم برداشتن و دویدن را تقویت کنند
  • حلقه ها، جعبه ها، سنگ های بزرگ یا بالش – از اینها می توان برای بالا رفتن، حفظ تعادل، پیچ خوردن، حرکات نوسانی یا غلتیدن استفاده کرد
  • تپه ها، تونل ها یا برآمدگی ها – اینها می توانند فعالیت های فیزیکی مانند خزیدن و کاوش را تقویت کنند.

اگر در موقعی که کودک نوپای شما بازی می کند موسیقی مورد علاقه او را بگذارید او می تواند صداها و ریتم های مختلف را هم تجربه کند.

پیش دبستانی ها

در زیر ایده هایی ارائه می شود که به رشد ذهن و بدن فرزند پیش دبستانی شما کمک می کند:

  • کارتنهای کهنه شیر، قاشق های چوبی، گلدانهای خالی، چوب ها، کاغذ های مچاله شده، سطل های پلاستیکی، قابلمه ها و لباس های کهنه – فرزند شما می تواند

از اینها برای بازی تخیلی و بدون ساختار استفاده کند

  • سی دی های مورد علاقه یا قابلمه ها و تابه ها – فرزتد شما می تواند از اینها برای کنسرت رقص یا ساختن موسیقی استفاده کند
  • توپ ها و فریزبی ها – اینها می توانند تمرین لگد زدن، پرتاب کردن یا غلت زدن را تقویت کنند.

هنگام تشویق فرزتد تان به لگد زدن و یا پرتاب کردن، سعی کنید او را وادار کنید که اول از یک طرف از بدن خود استفاده کند، بعد از طرف دیگر.

کودکان در سن مدرسه

فرزند سن مدرسه ای شما می تواند با چیزهای زیر سرگرم شود:

  • مبلمان، ملافه، سبد لباسشویی، چادر و جعبه هایی که می توانند برای ساخت و ساز استفاده شوند
  • تخیل او به تنهایی، چنانکه وانمود می کند یک ابرقهرمان مورد علاقه می باشد
  • موانع (مخصوص ورزش) خانه ساز که او را وادار می کند به شیوه ها ، جهت ها و سرعت های مختلف حرکت کند.

اگر فرزندتان علاقه مند باشد، می توانید در مورد وارد کردن او به برخی از ورزش ها یا فعالیت های تیمی مخصوص کودکان خردسال فکر کنید. امکانات دیگر شامل

فعالیت های بعد از مدرسه یا فعالیت های هنری و کاردستی در موقع تعطیلات هستند

اگر فرزند شما نخواهد بازی کند

ممکن است زمان هایی باشد که فرزتد شما نمی خواهد بازی کند – برای مثال، می تواند از انجام فعالیت های یکسان برای مدتی بیش از حد طولانی خسته یا بی حوصله شود. این طبیعی است و معمولا جای نگرانی نیست.

[highlight]اما گاهی اوقات فقدان بازی – یا عدم علاقه به بازی – می تواند نشانه یک اختلال رشدی جدی تر باشد. اگر موارد زیر وجود دارد صحبت کردن با دکتر خانوادگی تان را در نظر بگیرید:[/highlight]

  • به نظر می رسد که نوزاد شما در بازی های تعاملی (مانند دالّی)شرکت نمی کند
  • فرزند نوپای شما تنها علاقه محدودی به اسباب بازی دارد، یا از اسباب بازی ها به شیوه عملی استفاده نمی کند (به عنوان مثال، فقط علاقه مند چرخاندن چرخهای یک ماشین اسباب بازی است به جای اینکه مانند سایر کودکان هم سنش، آن را در اطراف اتاق براند )
  • فرزند پیش دبستانی شما علاقه مند به بازی با کودکان دیگر، و یا بازی های وانمودی نیست.

تهیه شده توسط تیم نی نی عسل

www.niniasal.com

کد مطلب : e-0064

دیدگاه‌ها

  1. رضا لنگرودی می 30, 2015 at 7:07 ب.ظ

    واقعا مطالب سایتتون مفیده
    ممنون از زحماتتان

    • niniasal می 30, 2015 at 7:10 ب.ظ

      خیلی ممنون دوست عزیز

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نام پیوند *
ایمیل *
وبلاگ